12-7-1987

ALLO Μαίρη μου, τι χαμπάρια (άδεια τα αμπάρια!)
Δεν απογοητεύομαι τόσο για το ζωδιό μου όσο σου δίνω την εντύποση άλλα σίγουρα θα προτημούσα να είχα άλλο οροσκόπο. Όχι πάλι καρκίνο!
Όσο για μπάνιο... δεν έχω κάνει κανένα κι ούτε πρόκητε να κάνω. Το γιατί μη με ρωτάς.
Πάντος η μπανιέρα, έχει αγανακτήσει με την περιπτωσή μου! Όλο μέσα βρίσκομαι. Εκτός την μπανιέρα έχουν αγανακτήσει και οι φίλοι μου και οι γονείς μου με την αδελφή μου. Κάθε φορά που έρχονται να με πάρουν για βόλτα (οι φίλοι μου), εγώ βρίσκομαι μέσα στο μπάνιο και κάνω ντουζ.
Αφού το έχουν μάθει πια και με πέρνουν τηλέφωνο πριν έρθουν (σχεδόν μισή ώρα πριν) για να μπω στο μπάνιο και να είμαι έτημη όταν έρθουν να με πάρουν.
Κι αυτή την στιγμή που σου γράφω πίνω χυμό που έφτιαξα στο μπλέντερ με τα φρουτάκια που αγόρασε η μάμη μου, στον οποίο έχω βάλει... κάτσε να τα μετρήσω.... 16 παγάκια!
Τι έγινε έπεσες;
Έτσι είμαι εγώ! Πολύ παγάκι βρε παιδί μου θα μου πεις. Τι να γίνει κόλησα από το νονό μου!
Περιτό να σου πω οτι τρελένομαι για τους χυμούς και τα παγάκια. Το κατάλαβες!
Εκτός απο τους χυμούς και τα παγάκια όμως τρελένομαι να ακούω και ερασητεχνηκούς σταθούς. Εγώ κοπελα μου κημάμε και ξυπνάω με μουσική. Είναι κι αυτή μία από τις ζούρλες μου!
Οι σταθμοί που ακούω είναι 800 και 802 (είναι δύο παιδιά) Α-65, 5000, Α-24, σκέτο 24, τις νυχτερινές εκπομπές από τους κρατηκούς, όταν είναι της προκοπής.
Οσο για τα τραγούδια που μου συνιστάς να ακούσω, τα έχω φάει στη μάπα που λένε. Το μόνο που δεν μου αρέσει είναι της Whitney Houston (I want dance with somebody). Καλό τραγουδάκι, ωραίο, αλλά... όχι για Νο 1 βρε παιδί μου.

Αλήθεια ποιος είναι ο νονός σου! Που ξέρεις μπορεί να τυχαίνει να τον γνωρίζω. Ξέρω άτομα που μένουν εκεί κοντά στις φυλακές. Δεν είναι και πολύ μακριά από την περιοχή μου.
Για την γνώμη σου σχετικά με την περιοχή μας, τι να σου πω Είναι όπου συνιθήσει ο καθένας.
Τώρα για το λεύκωμα που ζητάς, είχα κάνει παλιά ένα αλλά δεν ξέρω που το έχω τώρα.
Κάπου μέσα στη βιβλιοθήκη μου σίγουρα αλλά θα είναι παλιό. Δεν ξέρω αλλά μάλλον θα δοκιμάσω να κάνω κανένα καινούριο.
Υπάρχει μεγάλη περίπτωση.
Πάντος θα περιμένω το δικό σου. Πάντος μην διανοηθείς να το στήλεις στο ταχυδρομίο και να τρέχω να το παίρνω γιατί είναι πολύ σπαστικό. Βάλε όσα γραμματοσημα και να χρειάζονται και στήλτο μου. Όπως το ίδιο θα κάνω κι εγώ όταν στο επιστρέψω!
Λοιπόν! Τι άλλο!... α! ναι για την φωτογραφία. Θα σου στήλω μία στο επόμενο γράμμα μου. Κράτησέ τη άμα θέλεις. Δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Αν κάποια φορά με ξεχάσεις λίγο να κοιτάζεις τη φωτογραφία και να με θυμηθείς.
Στείλε μου κι εσύ καμία αν θέλεις.

Αυτά
Πολλά φιλιά

Τέρρυ


Υ.Γ. Sorry για τις καλικατζούρες μου αλλά δεν καθόμουνα και τόσο ευνοικό μέρος για να κάνω καλήτερα γράμματα!


Το γράμμα πρέπει να γράφτηκε το καλοκαίρι του 1986 ή 1987 και μέσα περιείχε και αφίσσες από την Κατερίνα: Modern Talking & Πέγκυ Σταθακοπούλου - Σούπερ Κατερίνα: Grace Jones, Perfect (John Travolta & Jamie Lee Curtis).

Η αλληλογραφία μου

Ένα μοναδικό και ξεχωριστό κομμάτι της ανέμελης ζωής μου ήταν η αλληλογραφία. Δεν θυμάμαι πότε άρχισα αυτό το νέο "χόμπι" να κάνω νέες φίλες ή φίλους μέσω της αλληλογραφίας κι ούτε που θυμάμαι ποιό ήταν το πρώτο κορίτσι με το οποίο άρχισα να "μιλάω" μαζί του. 

Εκείνα τα χρόνια η αρχή γινόταν με κορίτσι συνομίληκο που να έχουμε τις ίδιες προτιμήσεις σε μουσική, σε ηθοποιούς και περιοδικά. Αγγελίες αλληλογραφίας υπήρχαν στα πολύ γνωστά κοριτσίστικα περιοδικά "Μανίνα", "Κατερίνα", "Σούπερ Κατερίνα". Έτσι λοιπόν κάπως έτσι άρχισα. Έβλεπα τις αγγελίες αλληλογραφίας κοριτσιών που είχαμε τα ίδια ενδιαφέροντα κι άρχισα  να στέλνω. Μετά έστειλα την δική μου αγγελία σε μουσικό περιοδικό κι άρχισα  να δέχομαι δεκάδες γράμματα. Ήταν ρε παιδί μου, κάτι σαν το facebook της εποχής. Έστελνες... αίτημα φιλίας κι άρχιζε η επικοινωνία η οποία μπορούσε να διακοπεί ανά πάσα όρα και στιγμή! 

Ειλικρινά η αλληλογραφία ήταν πολύ ξεχωριστό "χόμπι". Βέβαια υπήρχαν και οι εκ του πονηρού αλληλογραφόντες, αλλά και που δεν υπάρχουν θα μου πείτε;

Γνώρισα καλά κορίτσια κι αγόρια. Η αλληλογραφία ήταν μια διέξοδος όταν υπήρχε μια καθημερινότητα που ο κάθε νέος βαριόταν: σχολείο - φροντιστήριο - σπίτι - διάβασμα και πάλι απ'την αρχή με μοναδική διέξοδο καμιά βόλτα με φίλους αν κι εφόσον το επέτρεπαν οι γονείς. Έπρεπε να έχεις τελειώσει τα μαθήματά σου, να έχεις φροντίσει να διαβάσεις για την Δευτέρα κι από αυτό εξαρτιόταν αν θα πας επίσκεψη στην φίλη ή στο φίλο σου, ή θα έβγαινες μια βόλτα από αργά το μεσημέρι μέχρι το σούρουπο! Η παραπάνω ώρα, ήταν πάντα υπό διαπραγμάτευση και με όρους! Τότε δεν υπήρχαν κινητά, υπήρχαν οι όροι' που αν δεν τηρούσες σε περίμενε τρικούβερτος καβγάς μετά κυρήγματος του τύπου "τι θα πει ο κόσμος κοτζάμ κορίτσι;" ή "θες να λένε "κοίτα τον αλήτη τον γιο του τάδε";"! Μπορεί να έπεφταν και φάπες στην χειρότερη περίπτωση, αλλά η συνηθέστερη τιμωρία επειδή καθυστέρησες να επιστρέψεις στην ώρα σου, ήταν η στέρηση εξόδου για όσο χρειαζόταν.. Ε, κάπως έτσι ξεκινούσε το "χόμπι" της αλληλογραφίας, για να σπάει η μονοτονία και να έχει ένα επιπλέον ενδιαφέρον η εφηβική ζωή μας...

Εγκαινιάω λοιπόν νέα κατηγορία, που όποτε ξετρυπώνω κάποιο γράμμα απ'τα παλιά τα χρόνια της ανεμελιάς θα το "ξεσηκώνω" για να μου - μας θυμίζω, χρόνια που πέρασαν και που είναι ανεπανάληπτα.

Καλη χρονιά για το 2013.

Εβδομάδα 6-10 μέχρι 12-10

Σχολικά
Την Δευτέρα πήρα 10 προσκλήσεις για να πουλήσω για το πάρτυ του Λυκείου μας που θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή στην Black Out. Την Τρίτη πούλησα τις 6 από τις δέκα προσκλήσεις. Την Τετάρτη την τελευταία ώρα που είχαμε ιστορία, δεν κάναμε. Την Πέμπτη η Γιώτα μου έφερε την κασσέττα μου με τον Μάικλ Νάϊτ και το Λεύκωμα Νο2 που το έδωσα αμέσως στην Μαρία την ξαδέρφη μου. Την Παρασκευή το λεύκωμα το έδωσα στην Βενέτα ενώ μου έφεραν πίσω και τις προσκλήσεις απ'το πάρτυ γιατί λένε είναι ακριβή η τιμή (400 δρχ.). Τι να κάνουμε παιδιά, μην τα θέλουμε και όλα δικά μας, πως θα πάμε κι εμείς πενταήμερη που περιμένουμε, χωρίς να μαζέψουμε λεφτά ε;


Οικογενειακά
Την Κυριακή ήρθε ο πατέρας μου από την Άμφισσα και την Δευτέρα έφυγε. Την Πέμπτη η μάνα μου βρήκε τα περιοδικά (ΠΟΠ Rock, ΠΟΠ ΚΟΡΝ, Σούπερ, Εικόνες) και τα έκρυψε λέγοντας πως θα τα δείξει στον μπαμπά. Αν και βέβαια έχει την ιδέα πως εγώ δεν θα τα βρω. Καθ'ότι εγώ πολυ ψαχουλεύτρα, τα βρήκα. Τα είχε βάλει πίσω απ'την πολυθρόνα του σαλονιού δίπλα στο σερβάν... Μα ποιά είμαι επιτέλους; Τελικά δεν τα έδειξε!


Προσωπικά
Την Τρίτη πήρα τηλέφωνο τον Γιώργο, τον Πάρη και τον Τόλη για να τους πουλήσω προσκλήσεις και οι τρεις δεν δέχτηκαν. Ο πρώτος είπε ότι θα πάει (την Παρασκευή) στην Αθήνα, ο δεύτερος είναι άρρωστος, ενώ ο τρίτος θα πάει στην Βέροια να γίνει νονός! Την Παρασκευή πήρα τηλέφωνο τον Σπύρο (περίπου γνωστό της Γιώτας) μαθαίνοντας πολλά πράγματα για τα γούστα του και επίσης τον κάλεσα στο πάρτυ μας. Του παρουσιάστηκα σαν την Γιώτα, φυσικά με τ'όνομά μου αφού αυτό είχε χρησιμοποιήσει η Γιώτα για να μην αποκαλυφθεί την πρώτη μέρα της γνωριμίας του. Την ίδια μέρα τηλεφώνησα και στην Γιώτα για να την ενημερώσω.

Διάφορα
Την Δευτέρα έδωσα στην Γιώτα την κασσέττα της Super Stars-Super Hits. Γρήγορο πιστόλι η δικιά σου! Όχι παίζουμε. Μου δίνεις κασσέττα σου; Θα την ακούσω αμέσως θα κάνω μια κρίσω στις επιλογές σου και θα την πάρεις στο τσάκα-τσάκα!!! Όχι δηλαδή σου δίνουνε κασσέττα, όπως στην Γιώτα και την φέρνεις μετά από μια εβδομάδα. Πες πως την θέλεις για ένα πάρτυ πως θες να μαγνητοφωνήσεις ένα τραγούδι, αλλά όχι να λες θα την μαγνητοφωνίσω θα στη φέρω τότε και τότε δεν έχει.

Επεξηγήσεις
*Σχολικά
Να και το πρώτο πάρτυ της σχολικής περιόδου. Ακόμη δεν πρόλαβαν οι καθηγητές μας τότε να μπουν στις αίθουσες να μας γνωρίσουν -αν ήταν νέοι- και να μας παραδώσουν τα πρώτα μαθήματα, εμείς διοργανώναμε ήδη το πρώτο πάρτυ για την πολυπόθητη πενταήμερη. Κι αμέσως ξεκινούσε μια μικρή περιοδεία για να πουλήσουμε τις προσκλήσεις. Άλλοι ήθελαν, άλλοι δεν ήθελαν. Παρασκευή κιόλας και η άλλη μέρα ήταν εργάσιμη! Εμείς αυτό δεν το καταλαβαίναμε τότε.
Το όνομα David Hasselhoff μας ήταν λίγο ακατανόητο κι έτσι μας βόλευε πολύ να αποκαλούμε τον ηθοποιό με το όνομα του ρόλου του "Michael Knight" που τότε μάλιστα ήταν η αρχή που εκτός από ηθόποιο τον μαθαίναμε κι ως τραγουδιστή! Με το "Do You Love Me" στην κασσέττα που είχα δανείσει στην Γιώτα! Λεύκωμα! Πόσες και πόσες εκείνα τα χρόνια δεν φτιάχναμε λευκώματα αναμνήσεων με ερωτήσεις κι απαντήσεις από φίλους και γνωστούς που συμμετείχαν. Το πρώτο μου λεύκωμε είχε γίνει πατσαβούρα το οποίο όταν το κοιτάζω σήμερα διαπιστώνω ότι είχα ξοδέψει αρκετό ζελοτέϊπ για να κρατάω τις σκισμένες σελίδες του στην θέση τους. Τότε μάλιστα αναγκάστηκα να δημιουργήσω το "Λεύκωμα Νο2". Κι αυτό ταξίδευε από χέρι σε χέρι και μάλιστα ήταν αρκετοί αυτοί που σημείωναν και που δεν ποτέ δεν γνώρισα!


*Οικογενειακά
Ο πατέρας μου συνέχιζε να πηγαινοέρχεται! Ερχόταν κυρίως για να προμηθευτεί φαγητά μιας και δεν ήταν φίλος της μαγειρικής. Θυμάμαι την μάνα μου μόνιμως στην κουζίνα κάθε Σαββάτο και να μαγειρεύει τα φαγητά μιας βδομάδας ολόκληρης για τον πατέρα μου.
Περιοδικά! Αγόραζα συνήθως μουσικά περιοδικά κι όσα ήταν τύπου life style τα αγόραζα κυρίως για κάποιο δώρο. Η βιβλιοθήκη μου δεν χωρούσε από αυτά. Η μάνα μου γενικώς δεν άφηνε να περάσει τίποτε απαρατήρητο. Όσο κι αν προσπαθούσα να κρύψω ότι μπορούσα, δεν υπήρχε περίπτωση να μην τα βρει. Επιπλέον είχα και τον φόβο της. Ή θα έπεφτε το ξύλο της αρκουδας για τιμωρία με απειλή να τα πει στον μπαμπά οπότε έπεφτε και το ξύλο της αγέλης από αρκούδες ή θα ξεχνούσα το χαρτζιλίκι για το σχολείο κι εγώ δεν ξέρω μέχρι πότε! Για κάνα 2μηνο συμμορφωνόμουν μέχρι να μου "γυαλίσει" το επόμενο δώρο σε περιοδικό!


*Προσωπικά
Ο Σπύρος ήταν μια γνωριμία της Γιώτας. Αφού με τον Δημοσθένη δεν βάδιζε το πράγμα όπως ήθελε εκείνη ενθουσιάστηκε με τον Σπύρο που εργαζόταν σερβιτόρος σε ένα καφέ λίγο πιο κάτω απ'το σχολείο μας και ήταν και σπουδαστής του ΤΕΙ που βρισκόταν 2 τετράγωνα παρακάτω απ'το σχολείο μας. Αν θυμάμαι καλά στο τμήμα ηλεκτρολογίας πρέπει να σπούδαζε ο Σπύρος. Από την Καρδίτσα καταγόταν. Ήταν ψηλός, ξανθός και είχε μια περίεργη ομορφιά. Δεν μπορούσες να την εντοπίσεις. Ίσως να ήταν ο τύπος του τέτοιος που εξωτερίκευε αυτό το μυστήριο του παρουσιαστικού του. Μου είχε πάρει τ'αυτιά η Γιώτα για τον Σπύρο και είπα να την βοηθήσω να μάθω γι'αυτόν κάνοντας του ένα τηλεφώνημα. Τα αποτελέσματα το οποίου τα ανακοίνωσα στην Γιώτα η οποία όλο χαρά αποφάσισε πια να τον βάλει στόχο! Τι έμαθα απ'τον Σπύρο που χαροποίησε την Γιώτα; Μεταξύ άλλων και το κυριότερο βεβαίως, ότι δεν είχε κάποια σχέση και ήταν μόνος!


*Διάφορα
Αυτό που με διέκρινε και με διακρίνει μέχρι τώρα είναι η συνέπεια. Δεν μου αρέσει να δανείζομαι πράγματα και να μην τα επιστρέφω στην ώρα τους και που στην περίπτωση καθυστέρησης οφείλω να ενημερώσω εγκαίρως ώστε κι εγώ να αισθάνομαι καλά με την συνειδησή μου αλλά και να γνωρίζει ο άλλος ότι δεν είμαι επιπόλαιη και ξεχασιάρα. Η Γιώτα ήταν ότι δεν ήμουν εγώ. Ίσως αυτή η αντίθεση μεταξύ μας να έδενε και να κολλούσαμε σαν φίλες τότε.

Εβδομάδα 29-9 μέχρι 5-10

Σχολικά
Αυτή την εβδομάδα μας ήρθαν καινούριοι καθηγητές με αποτέλεσμα αλλαγή ωρών των μαθημάτων και λιγόστευση τμημάτων. Την Πέμπτη πήγαμε εκδρομή (περίπατο) στο πάρκο. Την Παρασκευή μας έδωσαν νέο πρόγραμμα μαθημάτων. Καινούριους καθηγητές που πήρε το τμήμα μου ήταν στις Πολιτικές Επιστήμες, στην Ιστορία Δέσμης, στα Νέα στην Έκθεση και στα Αγγλικά. Και να πεις πως είναι καλοί, όλοι τους στουρνάρια. Τα λένε όπως θέλουνε χωρίς να καταλαβαίνουν αν ο άλλος τους καταλαβαίνει.

Οικογενειακά
Ο πατέρας μου έφυγε πάλι για την Άμφισσα την Δευτέρα. Ενώ την Τετάρτη ο θείος μου ο Μιχάλης με ειδοποίησε να πάω στο χωριό για να υπογράψω στο εκλογικό βιβλιάριο. Την ίδια μέρα πήγα στο χωριό για την υπογραφή. Την Πέμπτη κατέβηκα με την μάνα μου στην αγορά για ν'αλλάξουμε ένα νήμα για μπλούζα και μετά πήγαμε στο Παθολόγο για να δει τις πλάκες της.

Προσωπικά
Εγώ όμως δεν παύω να παίρνω τηλέφωνο στο μαγαζί του Γιώργου για να δω αν είναι εκεί. Συνεχώς βγαίνει ο πατέρας του στο τηλέφωνο. Τον ίδιο τον πέτυχα την Τετάρτη το μεσημέρι, μα το έκλεισα. Την Παρασκευή το απόγευμα πήγα στην εφημερίδα και πέρασα απ'το μαγαζί του Γιώργου όπου τον είδα με το ακουστικό του τηλεφώνου στ'αυτί. Ήταν τόσο ωραίος μ'εκείνο το καρό πράσινο πουκάμισο που φορούσε. Για να λεώ όμως και την αλήθεια, ότι και να φορέσει αυτό ο άνθρωπος είναι πολύ-πολύ γλύκας! Διαθέτει τόση γοητεία που σου είναι αδύνατο να περιγράψεις το πόσο σε προσελκύει. Το ίδιο συμβαίνει και με μένα. Περιμένω την κατάληξη.

Διάφορα
Η Γιώτα μου είπε για την συνάντησή της με τον Δημοσθένη μέσα σ'αυτή την εβδομάδα. Την Τετάρτη πήγα στο χωριό για να υπογράψω για το εκλογικό βιβλιάριο. Την Παρασκευή πήρα από την Γιώτα την κασσέττα της: Super Stars-Super Hits για να την ακούσω, δίνοντάς την μία δική μου όπου τραγουφά ο "Μάικλ Νάιτ" το "Do you love me". Να δούμε θα μου την φέρει την Δευτέρα ή καμιά Παρασκευή και την θέλω την κασσέττα!

Επεξηγήσεις
*Σχολικά
Με το σχολείο δεν είχα και την καλύτερη των σχέσεων. Από αγγαρεία πήγαινα, για να κάνω το χατήρι των γονιών μου να πάρω εκείνο το ρημαδο-απολυτήριο, γιατί θα μου ανοίγονταν πιο εύκολα οι πόρτες για δουλειά όπως έλεγαν, απ'ότι αν είχα μόνο το απολυτήριο γυμνασίου (για υποχρεωτική εκπαίδευση). Όχι ότι μου έκαναν κακό με την επιμονή τους αυτή, αλλά τότε ένα κοριτσάκι στα 17 του δεν το έβλεπε έτσι! Είχα επιλέξει και Γ'Δέσμη, μόνο και μόνο για να αποφύγω τα μαθηματικά της Δ' που ήταν θεωρητικά (και κατά πως έλεγαν οι φήμες) ευκολότερη. Δυστυχώς όμως δεν συμπληρωνόταν ο αριθμός μαθητών ώστε να επιλέξουμε την Ε' Δέσμη που απλά σου έδινε την επιλογή να βγάλεις το λύκειο και μόνο, χωρίς βλέψεις για πανελλήνιες. Οι δε νέοι καθηγητές που μας είχαν έρθει τότε δεν θα έλεγα ότι αγαπούσαν την δουλειά τους μιας και φαινόταν ότι ήταν απλά για να βγάλουν τον μισθό της μέρας και χέστηκαν για το αν καταλαβαίναμε οι αδύναμοι μαθητές. Βρε τι σήκωνα χέρι για να μου το κάνουν λιανά αυτό που δεν καταλάβαινα, αυτοί το χαβά τους. Αυτό που είχαν παπαγαλίσει απ'το βιβλίο τους αυτό μου έλεγαν και ξανάλεγαν.

*Οικογενειακά
Ήταν η εποχή που είχαμε κινήσει διαδικασία για την έκδοση εκλογικού βιβλιαρίου. Σε μερικούς μήνες θα γινόμουν 18 και έτσι πια είχα κι εγώ το λεγόμενο εκλογικό δικαίωμα. Τι τρέξιμο που είχα ρίξει! Τρέχα για να βγάλεις φωτογραφία για ταυτότητα, τρέχα στην κοινότητα του χωριού για πιστοποιητικό γέννησης, τρέχα για χαρτόσημα και τέλος στην αστυνομία. Η δε εμπειρία να μου πέρνουν τα δαχτυλικά αποτυπώματα μου'χει μείνει χαραγμένη στο μυαλό. Λες και ήμουν ...εγκληματίας! Δεν ήξερα ότι ήταν απαραίτητο. Όπως αξέχαστος θα μου μείνει κι ο αστυνόμος που έφτιαξε εκείνο το πρώτο χαρτί αντί ταυτότητας (ήθελε μήνα τότε η έκδοση ταυτότητας), όλο νάζι. Φούστα-μπλούζα-ελαφριά πούδρα!!! Συγγνώμη που το λέω κι έτσι, αλλά ρε παιδί μου, μια τσαχπινιά του έβγαινε! Μετά δεν ξέρω τι τρέξιμο έριξα ακριβώς για το εκλογικό βιβλιάριο, αλλά είχε καταντήσει γελοίο το πέρα-δώθε για υπογραφή και ξαναματα-υπογραφή! Και να'χω και τα φροντιστήρια στο κεφάλι μου! Και φυσικά τον Γιώργο...

*Προσωπικά
Το τι τηλέφωνο έκανα κάθε φορά δεν λέγεται. Απ'το σπίτι το ψιλο-απέφευγα γιατί φοβόμουν μήπως ερχόταν ο λογαριασμός φουσκωμένος και θα είχαν χίλια δίκια για τα χαζο-τηλέφωνα που έκανα μόνο και μόνο για να τον ακούσω και να του το κλείσω. Έτσι η καλύτερη λύση ήταν από το περίπτερο που βρισκόταν κάτω απ'το φροντιστήριο. Ο περιπτεράς είχε βαρεθεί να με βλέπει κάθε λίγο και λιγάκι.

*Διάφορα
Η Γιώτα ήταν συμμαθήτριά μου και κάναμε πολυ παρέα. Σχεδόν κολλητές και η κάθε μία είχε να εξομολογείτε τους 'ερωτές' της. Ο Δημοσθένης ήταν επίσης συμμαθητήτης μας. Πολύ καλό παιδί, καλός μαθητής, όμορφος και πάντα με το χαμόγελο στα χείλη. Ήταν από εκείνα τα παιδιά που δεν έκανε διακρίσεις σε καλούς κι αδύναμους μαθητές, βλέπετε στα χρόνια μου το είχαμε κι αυτό ειδικά από μαθητές που ο μπαμπάκας τους είχε το χρήμα να ρέει... Ο Δημοσθένης ενδιαφερόταν για την Γιώτα κι από καιρό την πιλάτευε να βγουν για καφέ ή σινεμά, ώσπου τελικά το κανονίσανε... Και η Γιώτα ήταν καλό κορίτσι, καλή μαθήτρια, που λάτρευε τα μίνι και τα χρυσά κοσμήματα. Στο λαιμό της είχε να κρέμονται δύο-τρεις αλυσίδες με σταυρουδάκια κι άλλα διακοσμητικά, τα δάχτυλα των χεριών της ήταν γεμάτα δαχτυλίδια και οι καδένες στα χέρια της έκαναν θόρυβο αρκετό όποτε ήθελε να κρατήσεις σημειώσεις στο πρόχειρό της. Δεν αποχωριζόταν τα χρυσά της με τίποτε. "Θα σε κλεψουν όπως είσαι" την πειράζαμε η παρέα κι εκείνη καμάρωνε. Ήταν εποχή που τα κοσμήματα είχαν την αίγλη τους κι όχι όπως σήμερα που έτσι και δούμε τόσα πολλά σε έναν άνθρωπο τον αποκαλούμε "λατέρνα". Βλέπετε η κάθε εποχή έχει την μόδα της!

Εβδομάδα από 22-9 μέχρι 28-9

Σχολικά
Στις 26 του μηνός έμαθα απ'την Γιώτα (το πρωί εκείνης της ημέρας) πως πέθανε από όγκο στο κεφάλι η καθηγήτρια των Αγγλικών του Γυμνασίου και Λυκείου. Δεν το πίστεψα κι είπα πως είναι απλώς διαδόσεις. Όμως όταν κάναμε προσευχή, λίγο πριν μπούμε για μάθημα, οι καθηγητές μας το είπαν, λέγοντας πως θα στείλουν συλληπητήριο τηλεφράφημα κι ένα στεφάνι εκ μέρους των καθηγητών κι όλου του σχολείου. Την μέρα αυτή δεν έγινε μάθημε προς ένδειξη πένθους. Πραγματικά λυπήθηκα που χάθηκε αυτή η καθηγήτρια, ήταν πάρα πολύ καλή και πάνω απ'όλα καταλάβαινε τα παιδιά και τα βοηθούσε σημαντικά σε κάθε πρόβλημά τους. Κρίμα!!!

Οικογενειακά
Όλη την εβδομάδα η μάνα μου λείπει στον τρύγο. Ενώ την Παρασκευή περιμένουμε τον πατέρα μου απ'την Άμφισσα (όπου είναι με μετάθεση).
Στις 26 του μηνός πήρε τηλέφωνο η μάνα μου για να δει τι κάνουμε, να ρωτήσει αν διαβάζουμε και αν υπήρχε κανένα πρόβλημα.
Την Παρασκευή το βράδυ ήρθαν στο σπίτι η μάνα μου κι ο πατέρας μου.

Προσωπικά
Την Τετάρτη τηλεφώνησα στον Γιώργο απλώς για κουβέντα. Ο ίδιος νόμισε πως ήθελα να του πω κάτι ιδιαίτερο, επίσης πριν ακόμα κλείσουμε του είπα τις εντυπώσεις μου για το πρόγραμμα που είχε κάνει την Κυριακή, ρωτώντας τον, πως του'ρθε να βάλλει ελληνικά που δεν είναι ακουστικά, μου είπε πως έκλεισε το πρόγραμμα επειδή ο "φίλος μου" 22-19 (έτσι τον αποκάλεσε ενώ δεν τον γνωρίζω) παρέμβαλε πάνω του. Πρώτες ζήλιες ο δικός σου ε;
Την ίδια μέρα πήρα τηλέφωνο τον Πάρη (fm69). Τηλεφώνησα για να κανονίσουμε νέο ραντεβού για να γνωριστούμε από κοντά. Την Πέμπτη πήρα τον Γιώργο για να με βοηθήσει, δηλαδή να πει στην Μαίρη -αν τον έπαιρνε- πως γνωρίζει τον "Β.Μ.". Δεν βοήθησε.

Διάφορα
Την Κυριακή 22-9 πήγαμε με τον Γιάννη βόλτα. Εκείνη την ημέρα η ΟΝΝΕΔ είχε γιορτή στην πλατεία του Αγίου Νικολάου. Τέλος πήγαμε για αναψυκτικό στο ΑΡΓΩ.
Την Τρίτη πήγα για ψώνια, αγοράζοντας την νέα κασσέττα των Santana: "Beyond Appearances". Ακούγοντάς την βέβαια για πρώτη φορά δεν μου έκανε και πολύ καλή εντύπωση και έδειξα λυπημένη γι'αυτή μου την επιλογή. Όμως ξανακούγοντας την, άρχισε να μου αρέσει γιατί έχει ωραία τραγούδια.

Επεξηγήσεις

*Σχολικά
Χάρη σε αυτή την καθηγήτρια έμαθα τα πρώτα μου Αγγλικά. Στο σχολείο αυτό κατέληξα μετά από μεταγραφή. Στο γυμνάσιο έκανα γαλλικά και για να μην δηλώσω απαλλαγή και χάσω βαθμό απ'την ξένη γλώσσα είχα ζητήσει θυμάμαι απ'την καθηγήτρια να με βοηθήσει. Και το έκανε. Βέβαια μια μικρή ιδέα είχα πάρει από ένα βιβλίο "αγγλικής άνευ διδασκάλου", ενώ εκείνη με έμαθε κάποια πράγματα από γραμματική και συντακτικό. Την ευχαριστώ κι ας είναι αιωνία η μνήμη της. Πάντα σε αυτή την ζωή χάνονται άνθρωποι που προσφέρουν κι εκείνη αγαπούσε την δουλειά της και οι μαθητές της επίσης.

*Οικογενειακά
Η μάνα μου πάντα κοίταζε να βρει εποχιακές δουλειές που να βγάζει κάτι επιπλέον για τα οικονομικά του σπιτιού. Με τον πατέρα μου μακριά τα πράγματα ήταν λίγο δύσκολα. Είχαν να πληρώσουν τα φροντιστήρια μας, τους λογαριασμούς και τις δόσεις για το σπίτι που το έφτιαχναν σιγά-σιγά.

*Προσωπικά
Ήμουν η κολιτσίδα του Γιώργου. Δεν υπήρχε ημέρα που να μην του τηλεφωνήσω έστω για ένα "γεια". Ήθελα να είναι ο καλύτερός μου φίλος, μόνο που εκείνος υπήρχαν φορές που ήταν απόμακρος ή αδιάφορος ή άλλες φορές έδειχνε να νοιάζεται. Ήμουν "ερωτευμένη" με έναν ραδιοερασιτέχνη και καμάρωνα γι'αυτή μου την γνωριμία!

*Διάφορα
Δεν ήταν και η καλύτερή μου αλλά συχνά βγαίναμε με τον Γιάννη και την παρέα του για καμιά βόλτα. Όσο έλειπε η μάνα μου για δουλειά εγώ ως μεγαλύτερη αδερφή έπρεπε να προσέχω τον μικρότερο και να του κάνω τα χατήρια, διαφορετικά θα το "κάρφωνε" στην μαμά και τον μπαμπά. Όχι τίποτε άλλο, αλλά έφταιγα δεν έφταιγα, έτσι και "κάρφωνε" και κάτι που δεν ίσχυε, το ξύλο το έτρωγα!